John Tabé hakt door: 27 april 2026
"Zuig baby, zuig”
Bij elke energiecrisis zie ik in Nederland hetzelfde patroon terugkomen: schrik, geklaag, geld erbij en daarna weer terug naar precies hetzelfde beleid dat de problemen in stand houdt.
Zodra gas, olie en boodschappen duurder worden, en straks ook water, schiet dezelfde kramp in de kuiten: belastingen omlaag, huishoudens compenseren. Snel, zichtbaar, politiek handig. Niet omdat het de oorzaak oplost, maar omdat het goed klinkt bij de rechtse achterban.
Wat blijft hangen, is hardnekkigheid. Alsof Nederland nog steeds draait op het oude idee: alles wat we kunnen winnen, halen we eruit. Terwijl de wereld allang veranderd is.
En zodra het over de toekomst gaat, komt steeds weer hetzelfde antwoord: kernenergie. Vooral bij rechtse partijen is het een vast verkiezingsverhaal geworden. Groot, krachtig en stellig: "Dit lossen we op met kerncentrales." Maar na de verkiezingen verdwijnt die urgentie telkens weer. Wat overblijft: plannen op papier en uitstellen…
Het rechtse motto lijkt daarmee: in verkiezingstijd "kernenergie", en in de praktijk "fossielen".
Ondertussen worden andere oplossingen weggezet als "linkse hobby's". Wind, zon en verduurzaming zijn geen technologie meer in het debat, maar verdacht gemaakt als "links gedram".
Zelfs over wat allang logisch is: isoleren, besparen, verbruik omlaag, komen we nauwelijks in beweging. Eerst moet tanken pijnloos blijven. Eerst moet het oude worden hersteld. Dus gaat ook Gronings gas weer omhoog. "Zuig baby, zuig," symbool van beleid dat liever blijft putten dan vooruit te plannen.
En intussen verandert de werkelijkheid gewoon door. Wie blijft leunen op fossiel, blijft afhankelijk van een onzekere wereldmarkt, met prijsschokken en blijvende onzekerheid.
De vraag is dan niet meer of we moeten veranderen. Die verandering is al gaande. De rekening ligt nu al op tafel.
Maak jouw eigen website met JouwWeb