John Tabé hakt door: 25-03-2026

Lokale partijen: een raadszetel levert geld op.

Rijke wijken stemmen, arme wijken zwijgen. Ook in Doetinchem herhaalt dit patroon zich bij elke verkiezing. Pas wanneer er iets speelt, een opvang locatie, tijdelijke asielwoningen, een daklozen- en drugsproject, barst de verontwaardiging los. Facebook vult zich met reacties als: “Ze luisteren nooit naar ons” en “Altijd bij ons in de buurt. Wij zijn het afvoerputje van de gemeente.”

Lokale partijen spelen daarop in met harde leuzen: “Geen asielzoekers hier” en “Wij voeren de spreidingswet niet uit.” Dat klinkt krachtig, maar zodra er besluiten moeten worden genomen, schuiven ze de verantwoordelijkheid door: “De overheid werkt niet mee. Landelijke partijen blokkeren.”

Wie vooraf weigert zich aan regels en wetten te houden, kan achteraf niet verbaasd zijn als het mislukt. Lokale partijen weten dat zij hun beloften aan kiezers niet kunnen waarmaken. Toch is elke stem voor hen waardevol, want een raadszetel levert geld op.

Het patroon is voorspelbaar: roepen wat kiezers willen horen, moeilijke keuzes vermijden, maar wel de raadsvergoeding innen. Verantwoordelijkheid? Die ontbreekt. Kiezers blijven thuis en de frustratie groeit.

Het resultaat: veel lawaai, weinig actie. De lokale democratie verandert in een verdienmodel voor stoere woorden zonder gevolgen. Ondertussen ontvangen raadsleden vier jaar lang een maandelijkse onkostenvergoeding van 1.612 euro, zonder duidelijke controle op hun aanwezigheid of inzet. En over vier jaar begint hetzelfde opnieuw: dezelfde verhalen, dezelfde mensen, dezelfde lege beloften.

 

De vrije markt, totdat het pijn doet>