John Tabé hakt door: 22-02-2026

Wie een bed weigert, kiest voor de straat.

Verwelkom de dag- en nachtopvang. Voor daklozen. Voor asielzoekers. Voor arbeidsmigranten. Punt. Gewoon realistisch.

Mensen slapen nu al buiten: onder bruggen, in portieken, in tentjes aan de rand van de stad. Asielzoekers wachten maanden in overvolle hallen. Ze zijn er al. Zonder opvang verdwijnen ze niet.

We doen alsof opvang problemen aantrekken, alsof armoede een routeplanner heeft en denkt: “Daar is een bed, kom op.” Armoede komt niet op bezoek. Oorlogsvluchtelingen kiezen geen gezellige buurt. Ze zoeken veiligheid. Simpel.

Geen opvang betekent meer zwerven, meer overlast, minder controle en minder hulp. Dat is geen oplossing. Wegkijken!

Ja, er kunnen incidenten zijn. Die zijn er altijd, ook zonder opvang of azc. Onrust ontstaat niet pas zodra een bordje “opvang” hangt. Het verschil? Met opvang gelden regels. Met opvang is er begeleiding, toezicht en structuur.

Een sterke stad zorgt voor haar kwetsbaarsten. Dat is geen hobby voor idealisten. Dat is fatsoen.

Vandaag is het een dakloze na een scheiding, morgen een ondernemer na faillissement, of een gezin dat vlucht voor oorlog. Pech vraagt niet naar je mening.

Dus kies: angst zaaien of verantwoordelijkheid nemen. Mensen wegduwen of problemen aanpakken.

Wie denkt dat buitensluiten rust brengt, leeft en woont in een rijke buurt.

D66: Solidariteit met een forse prijskaartje>