John Tabé hakt door: 20 juli 2026

Deel 5

Sité Woondiensten: inspecteren zonder verantwoorden.

De voordeur van een huurder gaat open. Die van Sité Woondiensten blijft dicht.

Een inspecteur stapt binnen. Hij fotografeert, meet, registreert en vertrekt. Dat lijkt vanzelfsprekend. Woningen moeten worden onderhouden en energielabels moeten kloppen. Daarvoor is medewerking van huurders nodig.

Maar medewerking betekent niet dat rechten worden prijsgegeven.

Wie achter een voordeur mag kijken, heeft ook de plicht om verantwoording af te leggen. Welke gegevens worden verzameld? Waar worden foto's opgeslagen? Wie kan ze inzien? Hoe lang worden ze bewaard? Wanneer worden ze verwijderd?

Op die eenvoudige vragen blijft een antwoord uit.

Alweer.

Een jaar later valt opnieuw een uitnodiging voor hetzelfde onderzoek op de mat. Kort daarna volgt nog een uitnodiging. Pas na herhaald aandringen blijkt dat de eerdere opnames niet zijn verwerkt.

Vanaf dat moment verschuift de kern van de kwestie. Het gaat niet langer alleen over een energielabel.

Het gaat over vertrouwen.

Steeds vaker vragen organisaties burgers om gegevens te delen, documenten aan te leveren en toestemming te geven. Dat is soms noodzakelijk. Daar staat een duidelijke verplichting tegenover: wie openheid verlangt, moet die zelf ook bieden. Transparantie is geen gunst, maar een voorwaarde voor vertrouwen en gezag.

Juist op dat punt laat Sité Woondiensten steken vallen.

Telkens ontstaat hetzelfde patroon: het externe bureau, de inspecteur, de leverancier. Verantwoordelijkheid lijkt te verdwijnen zodra zij wordt doorgeschoven.

Maar huurders hebben geen overeenkomst met een leverancier.

Zij huren van Sité.

Verantwoordelijkheid kent geen tussenpersoon.

Sité verwacht dat deuren opengaan, afspraken worden nagekomen en inspecteurs toegang krijgen tot woningen. Die verwachting is op zichzelf redelijk.

Maar zodra huurders dezelfde openheid vragen, blijft de eigen deur gesloten. Eerst blijft een reactie uit; vervolgens wordt verwezen naar een andere partij.

Dat roept vragen op over een bestuurscultuur waarin transparantie van anderen wordt verlangd, terwijl diezelfde norm niet consequent op de eigen organisatie wordt toegepast.

Wie achter de voordeur van anderen wil kijken, moet ook bereid zijn de eigen deur te openen.

Deel 4. Sité Woondiensten: wanneer zwijgen beleid wordt