John Tabé hakt door: 13 juli 2026
Deel 1: Sité woondiensten vond de schuldige al voordat het onderzoek begon
Er zijn organisaties die een probleem onderzoeken. En er zijn organisaties die eerst een schuldige aanwijzen. Bij een lekkend dak zou je verwachten dat iemand het dak inspecteert. Bij Sité Woondiensten uit Doetinchem leek de volgorde jarenlang precies andersom.
In appartementencomplex Huberroos in Doetinchem kregen bewoners keer op keer te horen dat de lekkages door henzelf werden veroorzaakt. Ze zouden over de daktuin hebben gelopen. Er stond misschien een tafel een stoel. Of een bloempot. De boodschap was helder: als het dak lekt, zal de huurder wel iets verkeerd hebben gedaan.
Alsof een sedumdak een kwetsbaar ecosysteem is dat bezwijkt onder een terrasstoel.
Maar daar bleef het niet bij. Terwijl nooit was vastgesteld dat bewoners ook maar iets hadden beschadigd, hing hun alvast een sanctie boven het hoofd. Als de lekkages bleven aanhouden, zou de gemeenschappelijke daktuin worden gesloten. Niet omdat vaststond dat bewoners verantwoordelijk waren, maar omdat zij als verantwoordelijken waren aangewezen.
Dat is een opmerkelijke vorm van rechtspraak. Eerst het vonnis, daarna het bewijs.
Toen het dak uiteindelijk werd opengelegd, verdween het hele verhaal als sneeuw voor de zon. De oorzaak bleek een constructieve fout in de opbouw van het sedumdak. Geen stoel. Geen bloempot. Geen bewoner. Gewoon een bouwkundige fout.
Vanaf dat moment veranderde de vraag. Niet langer: waardoor lekte het dak? Maar: waarom kregen de bewoners jarenlang de schuld?
Op die vraag bleef het stil.
Geen excuses. Geen erkenning. Geen uitleg waarom huurders jarenlang werden aangesproken op een gebrek waarvoor zij onmogelijk verantwoordelijk konden zijn. Alsof een onterechte beschuldiging ophoudt te bestaan zodra de feiten onmiskenbaar worden.
En juist daarin schuilt een veel groter maatschappelijk probleem. Te veel organisaties lijken ervan uit te gaan, ook Sité woondiensten, dat de burger eerst moet bewijzen onschuldig te zijn. De menselijke reflex om naar de eigen organisatie te kijken, lijkt vervangen door de bestuurlijke reflex om eerst naar de gebruiker te wijzen. De fout ligt kennelijk altijd buiten de eigen muren.
Dat is een verwerpelijk bestuurscultuur. Niet omdat er fouten worden gemaakt, die maakt iedereen, maar omdat de schuldige soms al vaststaat voordat het onderzoek begint.
Een lekkend dak kun je herstellen.
Een organisatie die eerst haar huurders veroordeelt en pas daarna naar het dak kijkt, heeft een veel hardnekkiger gebrek.
Maak jouw eigen website met JouwWeb