John Tabé hakt door: 24 juli 2026

‘Stel dat’ is het nieuwe bewijs van rechtse woke-politiek

„Alle witte mannen naar achteren.” Met die uitspraak van Sophie Straat staat de identiteitspolitiek weer op scherp. Woke links maakt van huidskleur een politiek wapen. Woke rechts springt erop in en doet vervolgens precies hetzelfde, maar dan onder een andere vlag.

De rechtse woke-politiek heeft een simpel antwoord op alles: „Maar stel dat…?”

Stel dat de witte man straks wordt uitgesloten. Stel dat een vrouwenquotum witte mannen benadeelt. Stel dat Nederlanders met een migratieachtergrond ooit de meerderheid vormen. Stel dat witte mensen een minderheid worden. Stel dat er straks geen plek meer is voor witte mensen zoals wij.

Het zijn vragen. Geen feiten.

Toch behandelt woke rechts deze mogelijke rampen steeds vaker alsof ze al hebben plaatsgevonden. Een mogelijkheid wordt een zekerheid. Een angst wordt een argument. Een toekomstbeeld wordt bewijs.

Dat is de kern van de rechtse woke-politiek: je hoeft niet werkelijk te worden gediscrimineerd. Het volstaat dat je je kunt voorstellen dat het ooit zou kunnen gebeuren. Zo wordt de witte mens het slachtoffer van een toekomst die nog niet bestaat.

Natuurlijk mogen we quota, diversiteit en gelijke behandeling kritisch bekijken. Maar begin dan bij de feiten. Wie wordt vandaag uitgesloten? Wie wordt vandaag gediscrimineerd? Wat zeggen de cijfers?

Daar begint een serieus debat. Niet bij „stel dat”.

Woke rechts verwijt woke links dat het overal slachtoffers ziet. Tegelijkertijd bouwt het zelf een politiek rond het mogelijke slachtoffer. De witte mens hoeft niet werkelijk achteraan te staan. Het is genoeg dat hij bang is dat iemand hem ooit naar achteren zou kunnen sturen.

Zo staan links en rechts tegenover elkaar in dezelfde spiegelzaal. Links telt identiteiten. Rechts telt mogelijke vernederingen. Iedereen houdt zijn eigen score bij en noemt de ander bevooroordeeld.

Misschien moeten we ophouden met het voorspellen van toekomstige slachtoffers en kijken naar het onrecht dat vandaag werkelijk bestaat.

Want wie elk „stel dat” als bewijs behandelt, maakt van angst een feit. En wie angst vervolgens als feit verkoopt, heeft geen politiek van oplossingen gebouwd, maar een politiek van vrees.

Clubliefde kent straks een toegangsprijs